کودکان مستعد چه اختلالات روانی دارند

کودکان مستعد چه اختلالات روانی دارند

[ad_1]

به گزارش جام جم آنلاین به نقل از خبرنگارا جوان ، پریسا فرنودیان روانشناس و مشاور درباره اختلالات روانی شایع در کودکان، اظهار کرد: امروزه دوره‌های مختلف سنی طبقه بندی شده و به مسائل رشدی و طبیعی به صورت جداگانه پرداخته شده است.

این روانشناس بیان کرد: کودکی، نوجوانی، جوانی، میانسالی و دوره پیری طبقه بندی دوره‌های مختلف سنی هستند و زمانی که از اختلال‌های دوران مختلف سنی صحبت می‌کنیم منظور عوامل فردی، اجتماعی و هیجانی است که عملکرد فرد را دچار مشکل می‌کند.

وی با بیان اینکه والدین باید درباره دوره‌های مختلف سنی فرزندشان آگاهی کامل داشته باشند، افزود: اگر به رفتار‌های فرد در دوره‌های مختلف رشدی توجه نشود، او دچار مشکل می‌شود.

فرنودیان با بیان اینکه کودکان در دوران خردسالی مستعد اختلال اضطراب جدایی هستند و برخی از کودکان در خواب خود دچار مشکل می‌شوند و کابوس می‌بینند، گفت: اختلالات وخیم تری مانند اوتیسم نیز در این دوره سنی به وجود می‌آید که اغلب کودکان پیش از مدرسه به آن مبتلا می‌شود.

این روانشناس با بیان اینکه اختلالات ارتباطی، یادگیری، افسردگی و پرخاشگری از جمله اختلالاتی هستند که در دوران مدرسه کودک را تهدید می‌کنند،  گفت: برخی از کودکان در دوران مدرسه به اختلال بیش فعالی (ADHD) مبتلا می‌شوند که آمار آن رو به افزایش است.

وی تصریح کرد: ابتلای افراد به اختلالات مذکور در سن زیر ۱۸ سال در کشورمان بسیار مشاهده می‌شود و گاهی والدین اطلاعات زیادی در این خصوص ندارند، به همین دلیل با رفتار‌های نادرست مشکلات بیشتری برای فرزندشان ایجاد می‌کنند. هنگامی که کودکی لجبازی می‌کند، اگر والدین به شیوه‌ای صحیح به رفتار‌های او پاسخ ندهند، علائم این رفتار پیشرفت می‌کند و در دوره‌های سنی بالاتر به اختلالات دیگری تبدیل می‌شود.

فرنودیان خاطرنشان کرد: والدین باید نسبت به رفتار‌های فرزندشان در دوره‌های مختلف سنی توجه کنند و حساس باشند و از ایجاد و پیشرفت انواع اختلالات روانی در او جلوگیری کنند.

[ad_2]

Source link

چگونه فرزندان خود را در خانه سرگرم کنیم

چگونه فرزندان خود را در خانه سرگرم کنیم

[ad_1]

به گزارش جام جم آنلاین به نقل از همشری ، رابعه تیموری: پیامدهای شیوع بیماری کروناویروس آنها را هم با اضطراب و دلواپسی روبه رو کرده و نگرانی شان رابه این صورت نشان می دهند. این وظیفه شماست که به عنوان پدر و مادر شرایط فرزندان تان را درک و آنها را از آسیب های جسمی و روانی این دوره خاص دور نگه دارید.

در گزارش زیر «سودابه خاکپور» مشاور و روان درمانگر حوزه کودک ونوجوان روش هایی را برای حفظ سلامت روانی و سرگرمی کودکان بیان کرده که حتما این روزها به کارتان می آید.

چگونه متوجه شویم کودکان از شرایط این روزهای خانواده و جامعه دچار اضطراب شده اند؟
کودکان به استرس های پیرامون خود به روش های متفاوت از بزرگسالان واکنش نشان می دهند. رفتارهایی مانند چسبیدن به والدین، گوشه گیری، پرخاشگری، ترس از تنهایی و علایمی مثل سردرد، دل درد و… نشانه های اضطراب کودکان هستند.

والدین چگونه می توانند به کاهش نگرانی آنها کمک کنند؟

برای مدیریت اضطراب کودکان اولین گام این است که والدین به عنوان یک الگوی مناسب بتوانند واکنش های هیجانی و رفتاری خودشان را مدیریت کنند. مثلا از  مطرح کردن اخبار ناخوشایند در محیط خانه بپرهیزند چون کودکان به دلیل محدویت شناختی و عدم قدرت تجزیه و تحلیل مسایل، با شنیدن این موضوعات دچار ناامنی و اضطراب می شوند. در گام های بعدی لازم است والدین به فرزندان شان اجازه دهند در مورد جزییات موضوعی که نگران شان کرده صحبت کنند. با صبرو حوصله به حرف کودکان گوش دهند و اگر متوجه افکار منفی (مانند این فکر که ممکن است همه اطرافیانم را از دست بدهم) شدند، با اطلاعات صحیحی که دارند سعی در اصلاح افکارشان داشته باشند زیرا افکار تاثیر مستقیمی روی احساسات ما دارند. از آنجا که حمایت عاطفی باعث تاب آوری کودکان می شود، لازم است والدین بیش از گذشته با بچه ها وقت بگذرانند و به آنها اطمینان دهند که مراقبشان هستند.

به هر حال کودکان از طریق دوستان، همسالانشان و… از شیوع بیماری و خطرات آن مطلع می شوند. پنهان کردن اخبار از سوی والدین اثر منفی ندارد؟
واقعیت ها را انکار یا پنهان نکنند، بلکه با در نظر گرفتن سن فرزندان شان و با زبانی که برایشان قابل درک باشد، موضوع را توضیح دهند. مثلا از طریق قصه، نمایش، فیلم، شعر و نقاشی درمورد نحوه ابتلا و راه های پیشگیری از بیماری کرونا، اطلاعات لازم به کودکان داده شود.

بعضی از کودکان در مقابل اصرار والدین به رعایت بهداشت و شستن دستان شان لجبازی می کنند. با چه روشی می توان آنها را متقاعد کرد که بدون ناراحتی این کار را انجام دهند؟

در خردسالان هشدارهای مکرر باعث لجبازی می شود و احتمال ابتلای آنها به اختلالات اضطرابی را بالا می برد. بهتر است والدین به جای تذکر و هشدار زیاد، محیط  خانه را مدیریت کنند مثلا به منظور جلوگیری از تماس کودکان با افراد ناقل بیماری، از حضور در جمع خودداری کنند و محیط خانه را امن و پاکیزه نگه دارند تا کودکان بدون نگرانی و آزادانه تحرک داشته باشند. در سنین پایین می توان مسائل بهداشتی را در قالب بازی هایی مانند کف بازی یا مسابقه دست شستن انجام داد.

برای سرگرمی کودکان و نوجوانان و تشویق آنها به ماندن در خانه چه پیشنهادی دارید؟

با توجه به این که این روزها اعضای خانواده فرصت بیشتری دارند که درکنار هم باشند، می توانند با  امکانات در دسترس و با مشارکت و همفکری فرزندان شان، برای انجام بازی های خانوادگی، فعالیت های هنری، مدیتیشن (متمرکز کردن ذهن) و… برنامه ریزی کنند. بهتر است بچه ها با نظارت والدین از طریق فضای مجازی با دوستان و همکلاسی های خود در ارتباط باشند.با این روش بخشی از انرژی روانی کودکان برطرف می شود و فضای منزل به سمت آرامش سوق پیدا می کند.

برای سنین مختلف چه بازی هایی مناسب است؟

با توجه به روحیات کودکان و نوجوانان می توان بازی ها و سرگرمی های متنوعی را طراحی کرد. رنگ آمیزی شکل های گوناگون، قصه گویی، تقلید صدای حیوانات، نمایش متل های قدیمی، خواندن دسته جمعی شعر، تکمیل اشکال ناقص، تهیه کاردستی، درست کردن اشکال مختلف با حبوبات و مسابقه برای به هدف زدن توپ تخم مرغی برای سنین پیش از دبستان مناسب است. کودکان۷ تا ۱۲ساله، آشپزی و آواز خواندن دسته جمعی، نقاشی، تماشای فیلم و خواندن کتاب همراه با اعضای خانواده را دوست دارند. پانتومیم، درست کردن کلاژ با همکاری همدیگر، کاشت گل و گیاه در باغچه، تزیین خانه برای عید، خواندن دعا و انجام فعالیت های مذهبی دسته جمعی از برنامه های دیگری است که می توان برای این سن طراحی و اجرا کرد. لطیفه گفتن و شکلک درآوردن برای این گروه سنی جذابیت زیادی دارد. والدین نام اعضای خانواده را روی تکه های کاغذ بنویسند و در جعبه بگذارند. یکی یکی اسامی را از داخل جعبه دربیاورند. اسم خوانده شده سعی کند اعضای خانواده را به شکل های مختلف بخنداند.

متقاعد کردن نوجوانان برای ماندن در خانه دشوارتر است. برای این گروه سنی چه سرگرمی هایی جذابیت دارد؟

انجام فعالیت های دسته جمعی فضای خانواده را شاد می کند و باعث نشاط روحیه نوجوانان می شود. تماشای فیلم به صورت خانوادگی، دیدن عکس های خانوادگی، مرور خاطرات خوش، فعالیت های هنری مانند درست کردن زیورآلات، آوازخوانی خانوادگی، فعالیت های ورزشی، بازی های رایانه ای، خواندن نماز و انجام فعالیت های مذهبی دسته جمعی، بازی اسم و فامیل و انجام فعالیت  های ریتمیک برای نوجوانان از سرگرمی های مناسبی هستند. در تغییر دکوراسیون خانه هم می توان از آنها کمک گرفت.

[ad_2]

Source link

چرا کودکان نباید دیر بخوابند؟

چرا کودکان نباید دیر بخوابند؟

[ad_1]

برخی از کودکان مشکلات خواب فراوانی دارند و در اوایل شب برای به خواب رفتن دچار مشکل می شوند و بی خوابی های شبانه را تجربه می کنند. این مشکلات خواب در کودکان کوچکتر سبب بهانه گیر شدن و بد اخلاق شدن آن ها می شود و در کودکان بزرگتر موجب می شود که آنان بیشتر احساس خستگی کنند و در یادگیری دروس کند شوند.

مشکل والدین در دیر خوابیدن کودکان

پس بهتر است راهکارهایی که در ادامه برای این مشکل در کودکان اجرا کنید زیرا خواب برای کودک همانند تغذیه لازم و ضروری است.

سوالاتی در رابطه با مشکلات خواب کودکان وجود دارد که می توانید با پاسخ دادن به آن ها به حل این مشکل در کودکتان کمک کنید این سوالات عبارتند از :

۱- آیا کودکتان در ساعت مشخصی به خواب می رود ؟

۲- آیا تخت کودک شرایط لازم مانند تشک خوب برای خواب او را فراهم می کند؟ ویا محل خواب کودک از نظر دما و روشنایی مطلوب است؟

۳- آیا محل خواب کودکانتان با یکدیگر مشترک است و آن ها باعث بی خوابی یکدیگر می شوند؟

۴- آیا مسائل روز کودک مانند :هیجانات، دعوا و درگیری، فیلم های مهیج یا تولد بچه دیگرباعث درگیری فکر او می شود ودر خواب شبانه کودک اثر دارد؟

۵- آیا وجود صداهای زیاد موجب اختلال در خواب کودک شما می شود؟

۶- آیا کودک دوست دارد همراه میهمانان بیدار بماند؟

۷- آیا کودکتان از تنهایی در اتاق خواب هراس دارد؟

عوارض دیر خوابیدن کودکان

مطمئن شوید کودکانتان به اندازه کافی می خوابند زیرا برای رشد کلی آن ها مهم است خواب با کیفیت به اندازه تغذیه خوب مهم است. اهمیت داشتن خواب با کیفیت کم تر از تغذیه برای رشد کلی کودکان نیست. اگرچه این موضوع ممکن است واضح به نظر برسد، اما بسیاری از مردم به برنامه خواب کودکان و دیر وقت خوابیدن آنها فکر نمی کنند.

سبک زندگی مدرن ما تاثیر زیادی بر این موضوع گذاشته است؛ افراد کم تر و کم تر می خوابند چون والدین بسیار مشغول کار هستند، کودکان فعالیت های مدرسه زیادی دارند و با وسایل الکترونیکی خیلی کار می کنند . موضوع نگران کننده این است که بسیاری از عواقب آن بی اطلاع هستند. اگرچه چرت نزدن یا دیر به خواب رفتن ممکن است به نظر بی ضرر برسد، اما این چیزها واقعا اثرات منفی دارند که می تواند یک عمر طول بکشد.

چرا دیر خوابیدن کودکان این قدر بد است ؟ چه کاری می توانید برای تغییر آن انجام دهید ؟

با توجه به اینکه بسیاری از والدین به این مساله توجه چندانی نمی کنند، در این بخش از نمناک تصمیم گرفتیم خطرات بزرگ و برخی نکات برای کمک به تغییر عادت های خواب کودکان را به اشتراک بگذاریم. 

چرا مهم است کودکان خوب بخوابند ؟ عوارض بی خوابی بچه ها چیست ؟

قبل از این که جزئیات مربوط به عواقب دیر خوابیدن را به تفصیل شرح دهیم، مهم است به یاد داشته باشید چرا کودکان باید خوب بخوابند. اگرچه برخی از کودکان از زود خوابیدن امتناع می کنند، این عادت بسیار مهم تر از آن است که به نظر می رسد.

استراحت خوب شب یکی از بهترین روش ها برای افزایش انرژی است، خوابیدن ” باتری ” مغز را شارژ می کند به این ترتیب می توانید عملکرد ذهنی بهینه در طول روز داشته باشید. بنابراین، ذهن کودک پس از خواب خوب شبانه هوشیار و آرام خواهد بود.

از طرف دیگر، خواب نیز بر توانایی های فیزیکی تاثیر می گذارد. وقتی استراحت می کنید، ماهیچه ها تنش های روز را آزاد میکنند و آماده هستند تا با چالش های جدیدی روبرو شوند. البته کلیدی برای فعالیت های ورزشی و مدرسه کودکان است.

خواب سالم چه معنایی دارد:

خواب سالم نه تنها زود خوابیدن است بلکه :

به اندازه کافی خوابیدن ( کم تر از ۱۰ ساعت در شب )

بدون وقفه خوابیدن

چرت زدن به اندازه کافی

برنامه خوابی که با ریتم شبانه روزی کودک ( ساعت زیستی داخلی ) هماهنگ است.

اگر یکی از موارد ذکر شده در بالا مورد بررسی قرار گیرد، می تواند علائم محرومیت از خواب را تحریک کند . خبر خوب این است که چندین عادت وجود دارند که می توانند به نگه داشتن آن ها در مسیر کمک کنند.

دلایل اینکه چرا دیر خوابیدن برای کودکان بد است

یکی از سخت ترین کارها برای والدین این است که بچه هایشان را زودتر بخوابند. با این همه حواس پرتی، بچه ها نمی خواهند به رختخواب بروند اما نپرداختن به این موضوع می تواند به رشد آن ها آسیب برساند. اگرچه ممکن است بی ربط به نظر برسد، اما خواب بی کیفیت شب ممکن است باعث بسیاری از مشکلات آینده شود.

دیر خوابیدن کودکان باعث سختی تمرکز می شود :

خواب بی کیفیت تاثیرات منفی روی سلامت روانی کودک دارد. خواب ناکافی کودک باعث می شود هوشیاری و تمرکز پایین بیاید ؛ خواب بد شبانه شایع ترین علت کم توجهی در کلاس است. هم چنین می تواند کودک را کم تر فعال و تنبل سازد.

دیر خوابیدن کودکان موجب خواب آلودگی می شوند :

دیر خوابیدن ممکن است دلیلی باشد که کودکان از خواب آلودگی روز رنج ببرند. خوابیدن به اندازه کافی ( کم تر از ۱۰ یا ۱۲ ساعت، بسته به سن آن ها ) باعث می شود آن ها تمام روز احساس خستگی و خواب آلودگی کنند.

دیر خوابیدن کودکان موجب احساس خستگی می شود :

خواب آلودگی با خستگی مرتبط است برخلاف آنچه برخی فکر می کنند، نه تنها بزرگسالان از این مساله رنج می برند. کودکان نیز از ضعف و خستگی به دلیل پیامد خواب بی کیفیت رنج می برند.آن ها همچنین می توانند در حالت ” هوشیار ” قرار بگیرند که می تواند باعث اختلالات خواب شود. به این دلیل است که این حالت ترشح هورمون ها مانند آدرنالین که مغز را بیدار نگه می دارد را افزایش می دهد.

دیر خوابیدن کودکان خطر چاقی را افزایش می دهد :

براساس شواهد حاصل از تحقیقات علمی جمع آوری شده از ۲۹ مطالعه در ۱۶ کشور نشان می دهد ، الگوهای خواب بی کیفیت می توانند ریسک چاقی کودکان را افزایش دهند .این تحقیق بیان می کند دیر خوابیدن ممکن است عامل خطر چاقی باشد.

مشکل تجمع سموم با دیر خوابیدن کودکان :

دیر خوابیدن و دیر بلند شدن از خواب باعث می شود تجمع مواد سمی در بدن میگردد و باعث می شود آمادگی جسمی و مغزی دچار مشکل شود .

دیر خوابیدن کودکان دلیل اختلال رشد قد :

علاوه بر این کاهش میزان رشد قدی در کودکانی که شبها دیرترمی خوابند بیشتر دیده می شوند . همچنین کودکانی که شبها دیر می خوابند رشد تحصیلی کمتری نسبت به سایر کودکان دارند .

 افسردگی کودکان بخاطر دیر خوابیدن :

در کودکانی که دیر به رختخواب میروند احتمال بروز افسردگی بیشتر از کودکانی است که خواب منظم و دقیقی دارند. 

چگونه عادات خواب کودکان را بهبود دهید:

والدین باید درک کنند کودکان از مشکلات خواب آگاه نیستند و در نتیجه به کمک برای حل آن ها نیاز دارند. برای انجام این کار باید الگوهای خواب خود را زیر نظر داشته باشید و به خاطر داشته باشید آن ها باید از ساعت ۷:۳۰ تا ۸:۳۰ شب به رختخواب بروند.

تمام افراد خانواده باید در این فرآیند مشارکت داشته باشند؛ برای کودک آسان تر است زمانی که می بینند والدین و خواهر و برادر به اندازه کافی استراحت می کنند. همچنین برای اطمینان از اینکه خواب آن ها بی وقفه خواهد بود ، آن ها باید در اتاق هایی که بدون عوامل حواس پرتی مانند تلویزیون، کامپیوتر یا تبلت باشند ، بخوابند. 

برای تعیین زمان خواب کودک باید با او صحبت کنید وزمانی را انتخاب کنید که به زمان انتخابی کودکتان نزدیک باشد و هنگامی که این زمان فرا رسید با یک برخورد قاطعانه او را آماده خوابیدن کنید.

کودک خودتان را مجبوربه خوابیدن نکنید زیرا اجبار کردن کودک به خواب باعث ایجاد تنش در کودک می شود و آرامش او را سلب می کند پس سعی کنید به کودکتان بگویید می توانی نخوابی فقط به تخت برو و استراحت کن.

برای خوابیدن به موقع کودکتان می توانید به او جایزه دهید و از شیوه تشویق برای این کار استفاده کنید مثلا می توانید جایزه ای مانند یک لباس خواب زیبا و یا خوراکی های مورد علاقه کودک را به اوبدهید.

از جمله عواملی که باعث ایجاد خواب آرام در کودکان می شوند قصه گفتن ، لالایی خواندن ، حمام کردن ،ماساژ قبل از خواب و تکان آرام کودکان است .

عوامل زیادی موجب برهم خوردن خواب کودکان می شود که برخی از این عوامل مربوط به اتاق خواب و وسایل مربوط به خواب کودکان مانند لباس نامناسب خواب ، لحاف های سنگین و اتاق خواب دارای هوای نا مطبوع است .

خوابیدن در طول روز سبب می شود که برخی از کودکان شب دیر بخوابند بنابر این به آن ها اجازه خواب روز را ندهید.

مصرف برخی مواد غذایی مانند چای و نوشابه در کودکان علاوه بر خطراتی که برای آن ها دارد سبب می شود خواب شبانه آن ها نیز دچار اختلال شود.

برای بازی کردن کودکتان برنامه ریزی کنید و بازی های پر تحرک مانند بازی کردن در پارک، برنامه های ورزشی را مخصوص روزاو قرار دهید و فعالیت های کم تحرک مانند مطالعه کردن و شنیدن قصه و یا تماشای تلویزیون را به شب کودک اختصاص دهید زیرا انجام بازی های پر تحرک سبب اختلال در خواب شبانه کودک می شود. 

برخی از کودکان از محل خواب خود می ترسند که شما باید علت ترس کوکتان را ریشه یابی کنید و اگر مسایلی در روز سبب این هراس کودکان می شود بهتر است بگذارید کودکتان درباره این مسایل با شما صحبت کند .همچنین برخی از کودکان تخیلات زیادی را در ذهن می پرورانند که این تخیلات سبب ترس شبانه آن ها می شود برای حل این مشکل بگذارید کودکتان داستانی برای شما بگوید و شما با او درباره این داستان صحبت کنید و تخیلات را از ذهن او دور کنید این مسائل به خواب کودکتان کمک می کند و سبب می شود که خواب راحتی داشته باشد.

[ad_2]

Source link

۱۲ نکته تغذیه ای برای ۶ ماهگی دوم نوزاد

۱۲ نکته تغذیه ای برای ۶ ماهگی دوم نوزاد

[ad_1]

به گزارش جام جم آنلاین به نقل از مهر ، جلال الدین میزایرزاز، درباره تغذیه نوزادان در ۶ ماهه دوم تولد و اصول تغذیه تکمیلی که بسیار مهم است، افزود: در اصول تغذیه تکمیلی باید به نکات مهمی توجه کنیم که مشمول بر این است که:

۱- بعد از تغذیه شیرخوار با شیر مادر، غذای کمکی را به او بدهید ،

۲- غذای کمکی را چه از نظر نوع و چه از نظر مقدار به تدریج شروع و متناسب با اشتهای کودک بیشتر کنید، ۳- از یک نوع ماده غذایی ساده و مجاز شروع کرده و کم کم به مخلوطی از چند ماده برسانید،

۴- در شروع، غذاها نسبتاً رقیق، اما کمی غلیظ‌تر از شیر مادر باشند و به تدریج بر مقدار، غلظت و تنوع آن افزوده شود تا شیرخوار بتواند ضمن آشنا شدن با مزه و قوام غذاها به جویدن هم عادت کند ،

۵- برای شروع تغذیه تکمیلی، می‌توانید فرنی و بعد از چند روز انواع حریره‌ها و سوپ‌های ساده به فاصله ۳ روز تا یک هفته بدهید،

۶- مواد غذایی از قبیل اسفناج، گوجه فرنگی، انواع توت، گیلاس، آلبالو، خربزه، کیوی و شیر گاو را نباید برای کودک زیر یکسال استفاده کرد،

۷- عسل را به دلیل احتمال آلودگی به بوتولیسم نباید به کودک کمتر از یک سال داد،

۸- از اضافه کردن نمک، ادویه و چاشنی‌ها و نیز رب گوجه فرنگی به غذای کودک زیر یکسال پرهیز کنید،

۹- اضافه کردن روغن زیتون، کره و ماست به منظور افزایش انرژی غذای کودک توصیه می‌شود،

۱۰- بعد از ۹ ماهگی اضافه کردن مقداری گوشت و در ادامه لوبیا، نخود و حبوبات و افزودن زرده تخم مرغ به صورت رنده شده به غذای کودک توصیه می‌شود،

۱۱- از سبزیجات برگ سبز مثل جعفری، شوید و سبزیجات نارنجی رنگ مانند هویج برای تأمین ویتامین می‌توانید در غذای کودک اضافه کنید

۱۲- مصرف قطره A+D یا مولتی ویتامین و نیز قطره آهن برای تأمین نیازهای کودک را جدی بگیرید.

رئیس انجمن تغذیه ایران با بیان اینکه شروع غذای کمکی می‌تواند با لعاب برنج و فرنی باشد، اظهار داشت: بعد از آن نوزاد می‌تواند سوپ یا آش له شده (شامل برنج، هویج، سیب زمینی، گشنیز، جعفری، روغن کلزا و رشته فرنگی) نیز بخورد و همچنین با شروع غذای کمکی، دادن آب جوشیده خنک شده به دفعات مورد علاقه شیرخوار، لازم است.

رزاز تصریح کرد: برای شروع مادران برای روزهای اول، با یک قاشق مرباخوری از غذاهای مجاز شروع کنند و حجم ماده غذایی بر اساس اینکه کودک در چه ماهی قرار دارد و همچنین بر اساس تمایل وی افزایش می‌یابد. برای مثال در ۶ ماهگی با یک وعده غذایی شروع کرده و به ۳ وعده غذایی رسانده می‌شود و در صورتی که نوزاد اشتها داشت یک یا ۲ میان وعده از پوره سبزی‌های مجاز برای وی در نظر گرفته می‌شود.

رئیس انجمن تغذیه ایران در ادامه گفت: پس از غلات، گوشت (گوسفند و مرغ)، سبزی و میوه را باید در غذای شیرخوار گنجاند. گوشت‌ها، سبزی‌ها، میوه‌ها را می‌توان به شکل پوره (بدون نمک و یا شکر) به شیرخوار داد. بنابراین بعد از فرنی و پوره گوشت می‌توان پوره سبزی‌ها و میوه‌ها (پوره سیب، گلابی، موز رسیده و هویج) را به غذای شیرخوار اضافه کرد.

وی افزود: بعد از تحمل غذاهای یک جزئی مانند پوره گوشت (گوسفند و مرغ)، پوره سبزی‌ها و میوه‌ها می‌توان ترکیبی از دو یا چند ماده غذایی مانند سبزی، میوه، گوشت و غلات را به شکل پوره‌های ترکیبی یا سوپ به شیرخوار داد. عدس و ماش نیز به سوپ کودک می‌تواند اضافه شود و همچنین با افزایش سن و پذیرش بیشتر کودک، سوپ و غذاهای نرم باید تبدیل به غذاهای سفت‌تر شوند، تا عمل تکامل جویدن را در کودک تقویت کرد.

سرپرست انستیتو تحقیقات تغذیه‌ای و صنایع غذایی کشور در ادامه با اشاره به اینکه همچنین مصرف انواع توت، گیلاس، آلبالو، خربزه، کیوی و شیر گاو به دلیل حساسیت و عدم تکامل کامل کلیه‌ها توصیه نمی‌شود، بیان داشت: به علاوه عسل را به دلیل احتمال آلودگی به بوتولیسم نباید به کودک کمتر از یکسال داد. چون هنوز ایمنی موردنیاز برای مقاومت در برابر آن را ندارد. در نهایت از اواخر ۱۱ ماهگی کودک می‌تواند تدریجاً از غذاهای سفره خانواده استفاده کند. از این ماه به بعد غذای اصلی کودک وعده‌های غذایی است که می‌خورد و شیر مادر تکمیل کننده است. از اضافه کردن نمک، ادویه و چاشنی‌ها و نیز رب گوجه فرنگی به غذای کودک زیر یک سال پرهیز کند.

رزاز گفت: اضافه کردن موادی مثل شکر برای افزایش انرژی کودک باید محدود باشد تا ذائقه کودک به طعم شیرین عادت نکند. اضافه کردن روغن زیتون، کره و ماست به منظور افزایش انرژی غذای کودک توصیه می‌شود.

وی اظهار داشت: همچنین با اضافه کردن مقداری گوشت و در ادامه لوبیا، نخود، عدس و حبوبات بعد از ۹ ماهگی و افزودن تخم مرغ به صورت رنده شده به غذای کودک برای تأمین پروتئین موردنیاز کودک در غذای کودک توصیه می‌شود.

رئیس انجمن تغذیه ایران با بیان اینکه اضافه کردن برخی مواد باعث می‌شود که غذا از نظر ویتامین و املاح غنی شود، تصریح کرد: به این منظور به مادران توصیه می‌شود که از سبزیجات برگ سبز مثل جعفری، شوید، گشنیز و…، سبزیجات نارنجی رنگ هم دارای محتوای ویتامین آ هستند و برای تأمین نیاز به این ویتامین می‌توانید از هویج و کدو در تغذیه کودکان استفاده کنند.

رزاز، پودر آجیل را نیز هم به عنوان منابع مهمی از املاح و هم منبعی از انرژی و پروتئین برای استفاده در تغذیه کودکان دانست.

[ad_2]

Source link

 در هنگام دخالت دیگران در تربیت فرزند چه باید کرد؟

در هنگام دخالت دیگران در تربیت فرزند چه باید کرد؟

[ad_1]

به نظر شما انتظار داشتن یک کودک بدون رفتار اشتباه درست است یا غلط؟

به گزارش جام جم آنلاین به نقل از نی نی سیتی ، بعد از تولد فرزند ما با او در یک مسیر مشترک قرار می‌گیریم؛ مسیری که در یک دوره هجده یا نوزده ساله او را در راهی درست هدایت کرده و به عنوان یک فرد بزرگسال و توانمند برای وارد شدن در محیط بزرگ‌تر یعنی جامعه آماده‌اش می‌کنیم.

خیلی اوقات والدین به خاطر رفتاری که فرزندشان در جمع از او سر می‌زند شرمنده هستند و ترس این را دارند که دیگران در مورد آنها و فرزندشان چه قضاوتی می‌کنند. زیرا والدین از این واهمه دارند که دیگران فکر کنند آنها در مورد تربیت فرزندان کوتاهی کرده‌اند و وظایشان را به درستی انجام نداده‌اند. در حالیکه برای مثال قرار نیست یک کودک 4 یا 5 ساله در آن سن کم به حد کمال و رشد خود برسد بلکه فرزند شما بناست در طی سالیان سال به رشد و کمال خود برسد. بنابراین طبیعی است در طی این دوران اشتباهات زیادی از او سر بزند.

اما والدین در روند آموزش فرزند به جایی می‌رسند که بیش از هر چیزی بیشتر نگران قضاوت افراد جامعه در مورد خودشان هستند؛ اینکه آنها فرزندشان را خوب آموزش نداده‌اند و اهمیت این موضوع برایشان مهم‌تر از مشکلات احتمالی است که ممکن است برای فرزندشان به وجود بیاید.در واقع از همینجاست دخالت دیگران در تربیت فرزند شروع می‌شود و والدین با داشتن چنین دیدگاهی به دیگران اجازه می‌دهند که وارد حریم آموزشی آنها با فرزندشان شوند. متاسفانه در جامعه ما چیزی به عنوان حریم فردی شناخته شده نیست و این موضوع حتما باید فرهنگ سازی شود. خصوصا در مورد آموزش فرزندان والدین باید حریم فردی را در نظر بگیرند زیرا غفلت از این موضوع باعث اثرات جبران ناپذیری به فرزندانشان می‌شود.
 

دخالت دیگران در تربیت فرزند آیا تاثیری روی فرزندان هم می‌گذارد؟

فرض کنید از فرزندتان رفتاری سر زده که اشتباه است. در این شرایط به جای اینکه مادر و پدر مستقیم فرزندشان را سرزنش کنند دایی خانواده، فرزندشان را سرزنش و گاه حتی تنبیه می‌کند. هرچند توبیخ و تنبیه در آموزش فرزندان اساسا غلط است، اما وارد شدن دایی در حریم رابطه والدین و فرزند باعث می‌شود که فرزند مفهوم حریم شکنی را یاد بگیرد.

اما وقتی پدر و مادر اجازه دخالت دیگران در تربیت فرزند و مهم‌تر از همه دخالت در حریم شخصی خود و فرزندشان را نمی‌دهند با اینکار احساس امنیت نیز در فرزندشان به وجود می‌آورند. زیرا والدین برای فرزندشان مرجع قدرت به حساب می‌آیند و اگر قرار باشد هرکسی در این بین در امر آموزش فرزندان دخالت کند و مرجع قدرت کودک شود شرایطی پیش می‌آید که کودک مجبور است در مقابل همه این افراد بله و چشم بگوید و هرگز نمی‌تواند شخصیت مستقل خود را شکل دهد.

کودکی که در این شرایط آموزش می‌بیند به تدریج شان انسانی خود را فراموش می‌کند. این فرزند در آینده وقتی وارد جامعه می‌شود و برای مثال با بدرفتاری رئیس خود رو به رو می‌شود نحوه برخورد درست را نمی‌داند زیرا در زمان کودکی این موقعیت را هرگز برایش فراهم نساختیم. در آن زمان هرکسی به خودش اجازه می‌داد که راجع به فرزندمان هر نظری دلش خواست بدهد.

به عقیده من حالت ایده‌آل آن این است که اگر پدر و مادر مرتکب خطایی در امر آموزش فرزند شدند و بنا باشد کسی در این مورد دخالت کند فقط دولت به نمایندگی جامعه این مسئولیت را بر عهده گیرد زیرا اگر کودک مورد بدرفتاری قرار بگیرد در آینده باعث آسیب به جامعه خواهد شد. بنابراین اثرات منفی دخالت دیگران در تربیت فرزند تنها مربوط به خود او نیست و پیامدهای بزرگ‌تری دارد.

 
حساسیت خانواده‌ها برای رفتار بی نقص بچه‌ها چه پیامدی دارد؟

فرهنگ غلطی که در جامعه ما وجود دارد باور به «اشتباه نکن» است. والدین با باید و نباید و کنترل فرزند او را در یک محیطه ایزوله تحت آموزش قرار می‌دهند. در این شرایط وقتی فرزندشان به سن 18 سالگی رسید و وارد جامعه شد مهارت‌هایی مانند تصمیم گیری و مهارت انتخاب را ندارد زیرا همیشه با باید و نبایدهایی که خانواده‌اش برایش مشخص کرده است زندگی کرده و در نتیجه باز هم به دنبال کسی است که او را تحت کنترل داشته باشد. حالت برعکس آن هم ممکن است اتفاق بیفتد یعنی این شخص درآینده تبدیل به یک شخص مستبد شده و در زندگی زناشویی‌ به همسرش مدام باید و نباید خواهد گفت. متاسفانه در این حالت شاهد تکرار همان چرخه غلط هستیم.

یادمان باشد فرزند شما از همان لحظه‌ای که به دنیا آمد یک انسان است و دارای شان انسانی است و والدین حق ندارند شان انسانی فرزندشان را زیر پا بگذارند. وقتی شان انسانی فرزندمان را بپذیریم دیگر به خودمان اجازه نمی‌دهیم که با فرزندمان تحقیرآمیز صحبت کنیم.


بنابراین باید دو اصل را در نظر بگیریم. اول اینکه فرزند ما قرار نیست از همان ابتدا کامل باشد و مساله مهم دیگر این است که او به عنوان یک انسان شان انسانی دارد. وقتی به این 2 اصل اعتقاد داشته باشیم در هنگام انتقاد و سرزنش دیگران در مورد رفتار فرزندمان دیگر آنقدر ناراحت و عصبی نمی‌شویم و به اصطلاح عامیانه به ما بر نمی‌خورد. فرزند ما در حال طی کردن دوره رشد خود است و تمام این رفتارها طبیعی است.

حتی وقتی موضوع شان انسانی وسط می‌آید من ترجیح می‌دهم که به جای واژه «تربیت» از واژه «آموزش» استفاده کنم.

بهترین راهکار برای جلوگیری از دخالت دیگران چیست؟

همانطور که بارها تاکید کرده‌ایم قبل از آموزش فرزندان این پدر و مادر هستند که باید آموزش‌های لازم را در این زمینه ببینند. به عبارتی تا شما یک فرد بزرگسال نباشید از عهده آموزش فرزندتان بر نمی‌آیید. یعنی اگر والدین هنوز کودکی هستند که دنبال تایید دیگران هستند نمی‌توانند به خوبی فرزندشان را تحت آموزش درست قرار دهند.


اما یادمان باشد ما قرار نیست به عزیزانمان توهین یا بدرفتاری کنیم بلکه قرار است به بهترین شکل ممکن به آنها بگوییم که حریم آموزشی شما و فرزندتان را رعایت کرده و به آن احترام بگذارند. اگر دخالت دیگران در تربیت فرزندمان همچنان ادامه داشت و تکرار شد در نهایت باید حریم خود را به روی دیگران ببندیم و مانع آسیب فرزندمان شویم. ما نمی‌توانیم تنها به خاطر اینکه دیگران از ما دلخور و آزرده نشوند اجازه دهیم در امر آموزشی فرزندانمان دخالت کنند.

اگر شخصی از اقوام نزدیک مانند دایی، خاله، عمه یا حتی مادربزرگ و پدربزرگ در امر آموزش فرزندمان اظهارنظر و یا دخالت کردند ابتدا از آنها به خاطر علاقه و اهمیتی که به فرزندتان می‌دهید تشکر کنید. سپس به او بگویید که روش آموزشی شما برای فرزندتان متفاوت و مختص خودتان است. تصور نکنید با اینکار به آن شخص توهین و یا بی احترامی کرده‌اید چون شما جمله زشتی به زبان نیاورده‌اید بنابراین حتی اگر این خواهش در مقابل فرزند هم صورت بگیرد هیچ ایرادی ندارد. حتی فرزندتان نیز با مشاهده این اتفاق یاد می‌گیرد که اگر کسی وارد حریم شخصی او شد نیازی به توهین نیست و قاطعانه می‌توان برخورد کرد. در این فضا کودک احساس امنیت می‌کند.

 
آیا می‌توان برای حفظ احترام بزرگ‌تر در ظاهر از فرزندمان بخواهیم که حرف کسی را مثلا مادربزرگ یا پدربزرگ را تایید کند؟

خیر به هیچ وجه. گاهی اوقات مواردی پیش می‌آید که برای مثال مادر و پدر از فرزندشان می‌خواهند که در مقابل بزرگ‌تر به اجبار چیزی را تایید کند تنها به خاطر اینکه حرمت آن شخص زیر سوال نرود و حتی ممکن است فرزندشان را نیز برای این چشم اجباری تحت فشار قرار دهند. با اینکار شما به فرزندتان یاد می‌دهید که وقتی کسی شما را مورد آزار و یا تحت فشار قرار داد نمی‌توانی از حق خود دفاع کنی. در واقع با همین اتفاق در ظاهر ساده فرزند شما در آینده قدرت «نه»گفتن را هم نخواهد داشت و به دیگران اجازه می‌دهد که به راحتی حق و حقوق او را پایمال کنند.

[ad_2]

Source link

با فرزند پرتوقع خود اینگونه برخورد کنید

با فرزند پرتوقع خود اینگونه برخورد کنید

[ad_1]

به گزارش جام جم آنلاین به نقل از بیتوته ، در حقیقت فرزندان محصول رفتار و تربیت پدر و مادر خود هستند. ولی سؤال اصلی اینجاست که چه رفتاری از والدین، منجر به تربیت و پرورش یک بچه پرتوقع می شود؟

 

دلیل پرتوقع بودن فرزندان

پر توقع بودن والدین

پر توقع بودن والدین قطعاً یکی از علل پر توقع شدن فرزندان است. هنگامی که فرزندان شاهد رفتارهای والدین خویش هستند پر توقع بودن را یاد می گیرند و آن ها را الگوی خود قرار می دهند. به عنوان نمونه هنگامی که پدر خانواده از غذای تدارک دیده همسرش ایراد می گیرد و دائم غر می زند، و تشکر و قدر دانی نمی کند، یا مادر خانواده از لوازم و میوه های خرید کرده همسرش ایراد می گیرد، همه این مسایل به صورت غیر مستقیم بر روی فرزند تأثير گذاشته و پر توقع بودن و ناسپاسی را در وی می پروراند.

 

محبّت ها و پشتیبانی های افراطی و نابه جا

بی شک باید به فرزندان محبّت کرد و شما نقش یک والد حمایتگر را باید بازي کنید. ولی باید بسیار مواظب باشیم که این محبّت ها و حمایت ها، افراطی و نابه جا نباشد. مثلا آن ها باید یاد بگیرند کارهای شخصی شان را خود انجام دهند  و در منزل مسوولیت هایی را قبول کنند و به عهده بگیرند.

 

ولی گاهی والدین از سر دلسوزی و محبّت!! کودکان را بی مسوولیت بار می آورند و کارهای شخصی کودکان را هم خود انجام می دهند. پدر به فرزندش می‎گوید:« برو نان بخر» مادر می گوید:« نه هوا سرد است، بچه ام سرما می‎خورد.بچه ام خسته است. گناه دارد! خودم می روم!!» گاهی هم والدین بدان جهت که پسرم یا دخترم، درس و کنکور دارد کوچکترین مسئولیتی به وی نمی دهند و حتی سینی آب و غذا و آب میوه برای فرزندشان می برند و می‎آورند.

 

روشن است که چنين حمایت‎ها و محبت‎های بیجا و افراطی، اولاً اعتماد به ‎نفس کودکان را خراب می کند وآنها را وابسته بار می‎آورد، ثانیا ارام ارام ، این انتظار و توقع برای شان به وجود می آید که سایرین کارهای آن ها را انجام دهند.

 

هم نشینی با افرادی که از سطح مالی خود بالاتر هستند

معاشرت ها و همنشینی ها بر روان ما اثر می گذارد. چنانچه با خانواده هایی که در سطح پائین تر از شما هستند معاشرت کنید، خصوصیت سپاسگزاری در شما تقویت می شود ولی چنانچه با افرادی که سطح درامد و سطح زندگیشان از شما بالاتر است همنشین شوید، حس کوچکی بروز می کند و آرام آرام نسبت به داشته های خود بی تفاوت خواهید شد.

 

در چنين شرایطی کودک و نوجوان دائم به قیاس برخواهند آمد و آغاز به بدرفتاری و بهانه گیری می کنند برای این که می خواهند که از امکانات بالاتری بهره مند باشند.

 

قطعاً در اینگونه معاشرت ها باید تجدید نظر شود برای این که کودک و نوجوان را تحت‌تأثیر قرار خواهد داد. چه بهتر که معاشرین ما با وضعیت اقتصادی و فرهنگی ما هماهنگ باشند و والدین بتوانند کنترل و نظارت لازم را در پرورش فرزندان داشته باشند.

 

والدین برای فرزندان الگو هستند، آن ها زمانی فرزندان سالمی به لحاظ جسمی و روانی خواهند داشت که از دانش و مهارت لازم جهت رشد خود و رشد آنان برخوردار شوند.

 

دادن پاداش های بیجا

در پاداش دادن باید به چند نکته توجه كرد. اول این که پاداش ها مناسب با عملکرد و اندازه رفتار فرزند باشد. به عنوان مثال می‎گویید چنانچه غذایت را بخوری، به شهر بازي می رویم و هرچه خواستی می‎توانی سوار شوی و استفاده کنی، یا این که اگر در ریاضی نمره خوبی بگیری، برایت کامپیوتر شخصی می خرم و…

 

این پاداش های بزرگ که تناسبی با کار فرزند ندارد، او را متوقع بار می‎آورد. دوم این که پاداش ها باید گوناگون باشد. به عنوان مثال برای پاداش به بچه، مدام برایش خوراکی نخرید. گاهی پاداش می‎تواند رفتن به مهمانی باشد. گاهی بازي کردن با او و گاهی هم خرید خوراکی یا وسایل بازی.

 

برخورد با بچه های متوقع

فرزندتان را بشناسید

در آغاز اطلاعات و اگاهی خویش را در مورد دوران نوجوانی افزایش دهید. با آشنایی خصوصیت های دوره نوجوانی متوجه خواهید شد که بعضی از رفتارهای ناخوش‌آیند آنان طبیعی است. همچنين با فرزندانتان در مورد خصوصیت های دوره نوجوانی حرف بزنید و اطلاعات وی را در مورد این مرحله بحرانی افزایش دهید.

 

چگونگی تقویت روحیه

بچه ها از ما یك تصویر ذهنی بدست می آورند كه این تصویر، معلول شیوه ماست. به عنوان مثال چنانچه از كودكی سوال کنید كه پدر و مادرت چه رفتاری دارند، ممكن است بگوید تا حرفی به آن ها می زنم، داد می زنند یا برعكس، بگوید خيلي حوصله دارند.

 

برخورد ما در مقابل فرزندانمان، هنگامی که نمی خواهیم خواست آن ها را برآورده كنیم، باید همراه با اعتماد و صمیمیت باشد و در عین حال باید این ارتباط علائمی از جدیت و گفتگوهای دوطرفه داشته باشد. والدین نباید احكام خود را بسته‌بندي كنند و تحویل فرزندانشان بدهند. ما باید برای هر رفتار خود توضیح قانع كننده داشته باشیم.

 

در اینصورت فرزندمان یاد می گیرد كه با محیط پیرامون هم به نحوه ای عاقلانه و تحلیلگرانه برخورد كند. احكام بسته‌بندي شده سبب می شود بچه ها دنیا را سیاه و سفید ببینند. در دنیای امروز كه بچه ها مجراهای ارتباطی زيادي دارند، نمی توان به صورت تحكمی برخورد كرد بلكه باید با قدرت استدلال و رابطه عاطفی برخورد كنیم.

 

الگوی مناسبی باشید

بعضی از والدین از همه چیز و همه کس ایراد می گیرند و به دنبال ایرادگیری از یکدیگر و افراد دیگر هستند، باید دانست که فرزندان ما آیینه رفتار ما هستند، به همین علت چنانچه میخواهید فرزندتان شکرگزار و سپاس گذار باشد، برای آن ها الگوی مناسبی باشید و از محبّت های افراد دیگر به خصوص اعضای خانواده قدردانی و سپاسگذاری کنید.


 

بر نقاط ضعف او تأکید نکنید

عصبانیت ها، پرتوقعی ها و لجبازی های نوجوانتان را جزء ویژگی های شخصیتی و ماندگار او در نظر نگیرید. این رفتارهای منفی بخش جدایی ناپذیری از دوره نوجوانی و گذر است. در مقابل به رفتارهای مناسب وی اگرچه اندک و ناچیز باشد، توجه کنید و حس خوب خود را در مورد رفتارش بیان کنید.

 

روش بیان کردن« نه» به كودک

فرزندان ما ممكن است خواسته هایی داشته باشند كه برآورده كردن آن ها به صلاح نباشد. با چنين فرزندانی چه برخوردی باید داشته باشیم و چطور می توانیم آن ها را قانع كنیم؟ در این مواقع شما چه برخوردی با آن ها دارید؟ باید بدانید كه درخواست فرزندان طبق میل و نیاز آنهاست، ولی در بعضی مواقع، برآورده كردن این میل و نیاز ممكن است به مصحلت نباشد. ارضای خواسته ها و نیازها باید بگونه ای باشد كه راه را برای رشد شخصیت فرد باز كند.

 

به این معنی كه اگر مدام همه خواسته های ما بدون كوچك ترین مانعی برآورده شوند، از شرایط موجود حس خشنودی می كنیم و هیچ تلاشی برای بهبود شرایطی كه در آن هستیم انجام نمی دهیم و به دنبال پیشرفت نخواهیم بود.

 

اصولا بروز نیازها و خواسته های جدید كه محركی برای حركت رو به جلو است، نتیجه آن است كه به بعضی از خواسته های خویش نرسیده ایم. بدین ترتیب ما در حالی كه احتیاج فرزندان خویش را برآورده می كنیم، باید آن ها را آماده كنیم كه از نظر شخصیتی، اجتماعی و روانی به پله های بالاتری دست پیدا كنند

 

به خودتان مسلط باشید

گاهی وقت ها والدین با جبهه گیری و سخت گیری های نامناسب، ناخواسته به این رفتارها دامن می زنند و متأسفانه چرخه معیوبی ایجاد می کنند. این کار نتیجه ای جز ناامیدی و ناکامی برای شما و فرزندتان نخواهد داشت.

 

بهترین ترفند برخورد با بچه های متوقع

بچه از روی فطرت میل دارد ازاد باشد، هر چه می خواهد بکند، به همه چیز دست بزند و هیچ شخصی مزاحم او نشود، ولی این کار به صلاح بچه نیست، برای این که او نیک و بد را نمی شناسد و خیر و شر خود را نمی فهمد. همه بچه ها نیاز به توجه و محبّت والدین دارند، ولی برخی بچه ها بطور مداوم و بدون درنگ از والدینشان توجه و محبّت می خواهند. در بیشتر موارد دلیل این است که بچه از جانب یکی از والدینش مورد لطف، محبّت و توجه کافی قرار نگرفته است. دلیل ديگر این مسئله، حس نا امنی و وابستگی شدید است، ولی اصلی ترین علت این مشکل، گوش به فرمان به فرمان بودن والدین به فرمایشات اوست.

 

روانشناسان درباره محبّت بیش از حد والدین می گویند که زيادي محبّت بیش از نامهربانی و کم توجهی اثر زیانبخش دارد. هرچه بچه بزرگتر می شود، والدین باید در عین وسیله محبّت، به وی بفهمانند که این محبّت و توجه تا پایان زندگی ادامه نخواهد داشت و او در آينده باید خودش به حل مشکلاتش بپردازد و استقلال و اعتماد به نفس داشته باشد.

 

برای اینکه بچه آرام آرام استقلال پیدا کند و خود را از وجود والدین بي‌نياز سازد و بتواند مستقل زندگی کند، باید هر عمل کوچکی که انجام می دهد و اعتماد به نفس وی را اشکار می کند، مورد ترغیب والدین قرار گیرد.

 

نتیجه گیری

تربیت کردن فرزندان از اهمیت ویژه ای برخوردار است و والدین باید از سنین بچگی در تربیت فرزندانشان دقت لازم را انجام دهند برای این که پس از شکل گیری شخصیت بچه اصلاح کردن آن به سختی انجام می شود و والدین را دچار مشکل می کند. مراجعه به روانشناس کودک و نوجوان برای پیدا کردن مسیر تربیتی فرزندان توصیه می شود و میتواند والدین را در این زمینه راهنمايي کند.

[ad_2]

Source link

چرا فرزندم انگشت خود را میمکد

چرا فرزندم انگشت خود را میمکد

[ad_1]

به گزارش جام جم آنلاین به نقل از ساعد نیوز ، مکیدن انگشت کودکان، یکی از رایج ترین عادات در اطفال است. این عادت در اوایل زندگی شروع می شود. حدود 90٪ نوزادان 2 ساعت پس از تولد نوعی مکیدن دست را نشان می دهند. مکیدن انگشت شست در نوزادان و کودکان خردسال طبیعی است. بیشتر نوزادان و کودکان نو پا انگشتان خود را می مکند. با گذشت زمان، بیشتر کودکان در 3 تا 6 ماهگی به خودی خود انگشت مکیدن را متوقف می کنند. مکیدن انگشت به همراه استفاده از پستانک برای نوزادان کاملاً قابل قبول است.

طبق اعلام انجمن دندان پزشکی آمریکا (ADA)، این یک رفلکس طبیعی برای یک نوزاد است که اغلب در دوران رشد ممکن است حتی در رحم هم مشاهده شود. این رفلکس به کودک شما آرامش می دهد. همچنین می تواند تسکین دهنده باشد و بسیاری از نوزادان و کودکان نوپا هنگام اضطراب یا جدا شدن از والدین از آن به عنوان یک مکانیسم دفاعی استفاده می کنند. این عادت به کودکان کمک می کند تا راحت تر بتواند بخوابد و احتمال دارد کودکان قبل از خواب انگشتان دست خود را از دهان خود بیرون بکشند.

همه ما شاهد مکیدن انگشت شست در کودکان هستیم و می دانیم چقدر نامناسب است. اما طبق گفته ADA بهترین زمان برای متوقف کردن یا پیشگیری از مکیدن انگشت شست تا چهار سالگی می باشد. در این زمان، مکیدن طولانی مدت می تواند روی دهان، فک و دندان تأثیر بگذارد و احتمالاً باعث مشکلاتی در شکل گیری از دندان های دائمی شود.

علت مکیدن انگشت در کودکان و نوزادان

مکیدن انگشت در کودکان و نوزادان علل و زیربنای متفاوتی دارد که در ادامه به طور جداگانه به هرکدام از آن ها پرداخته ایم.

علت مکیدن انگشت در نوزادان

نوزادان از دوران پیش از تولد و در واقع زمانی که هنوز در رحم مادر قرار دارند مکیدن انگشت را آغاز می کنند. این شرایط در واقع ناشی از وجود برخی رفلکس ها و بازتاب های طبیعی در بدن نوزاد است. مکیدن انگشت در دوران نوزادی امری اختیاری تلقی نمی شود بلکه واکنشی غیر ارادی است که برای آن ها احساس امنیت و آرامش بیشتری را به همراه می آورد. با این حال به مرور زمان و با از بین رفتن باز تاب مکیدن نوزادان یاد می گیرند که برای آرام کردن خود در زمان گرسنگی یا زمانی که خواب آلود هستند می توانند از مکیدن انگشت خود استفاده کنند. در این شرایط است که می گوییم بازتاب به رفتاری ارادی تبدیل شده است.

علت مکیدن انگشت در کودکان

وقتی مکیدن انگشت به رفتاری ارادی تبدیل شد می تواند به صورت یک عادت در کودک در بیاید و به میزان بیشتری تکرار شود. در واقع کودک یاد گرفته است که انگشت خوردن می تواند به او احساس امنیت و آرامش بدهد حال اگر در جریان رشد روانی کودک نتواند منابع حمایتی کافی برای کسب آرامش و امنیت را بیابد به مکیدن انگشتان خود ادامه می دهد. این رفتار ممکن است به صورت وابستگی افراطی به پستانک و ناتوانی در جدایی از آن نیز خود را نشان دهد. از همین روست که کودکانی که در شرایط دشوارتری قرار دارند و با استرس ها و ترس های زیادی دست و پنجه نرم می کنند بیش از سایرین رفتار انگشت خوردن را از خود نشان می دهند.

مکیدن انگشت تا چه زمانی طبیعی است؟

هر کودکی عادات رفتاری مخصوص خود را دارد به طور کلی بازتاب مکیدن در سنین 6 تا 7 ماهگی به مرور محو می شود. با این حال ممکن است تا سن 2 تا 4 سالگی نیز ادامه داشته باشد. پس از این زمان کودکان اغلب در شرایط استرس زا مجدداً به عادت خوردن انگشت باز می گردند و این رفتار را تکرار می کنند.

راه هایی برای ترک عادت مکیدن انگشت

والدین نقش بسیار مؤثری در شکل دهی رفتار فرزندشان در دوران کودکی دارند. به همین خاطر اگر بتوانید روش تربیتی مناسبی اتخاذ کنید خواهید دید که عادت انگشت مکیدن تا حد زیادی در فرزندتان کاهش پیدا خواهد کرد. مگر اینکه مشکل و یا ترس خاصی در زندگی کودک وجود داشته باشد که در این شرایط دریافت مداخلات حرفه ای روانشناسی ضرورت پیدا می کند. ما در ادامه به چند توصیه مهم اشاره کرده ایم که می توانند در این زمینه به شما یاری برسانند.

از تکنیک بی توجهی استفاده کنید

گاهی اوقات پدر و مادرها حساسیت زیادی نسبت به این رفتار از خود نشان می دهند و هر بار که این رفتار را می بینند واکنش های خاصی را از خود نشان می دهند. در این شرایط اگر فرزند شما کودک توجه طلبی باشد از این فرصت برای جلب توجه استفاده کرده و اتفاقاً شدت این رفتار خود را افزایش می دهد. این مسئله به خصوص در کودکانی که توجه مثبت چندانی از والدین دریافت نمی کنند بیشتر دیده می شود. این بچه ها به مرور به گرفتن توجه منفی از دیگران عادت می کنند و حتی دعوا کردن، سرزنش و تنبیه نیز به نوعی برای آن ها خوشایند محسوب می شود.

در این شرایط لازم است تلاش کنید میزان توجه خود را به رفتارهای مثبت کودک افزایش دهید تا نیاز او به دریافت توجه منفی کاهش یابد. در مقابل تلاش نمایید تا نسبت به رفتار مکیدن انگشت فرزندتان کاملاً بی توجه باشید و هرچقدر کودک تلاش کرد تا این رفتار خود را به شما نشان دهد سعی کنید آن را نادیده بگیرید به طوری که انگار متوجه آن نیستید یا آن را نمی بینید.

از تقویت مثبت استفاده کنید

در مورد رفتار مکیدن انگشت با فرزندتان صحبت کنید و با او در این مورد قراردادی ببندید. به او بگویید در صورتی که این رفتار را کمتر از خود نشان دهد شما می توانید جایزه های مورد علاقه او را در اختیارش قرار دهید. سعی کنید از جایزه های بسیار کوچک شروع کنید تا فرزندتان برای انجام رفتارهای مناسب به پاداش های بیرونی وابسته نشود. آنچه بسیار اهمیت دارد این است که هرگز قرارداد خود را زیر پا نگذارید و زمانی که کودک رفتار غلط را از خود نشان داده جایزه را به او ندهید. این کار باعث بی اثر شدن این تکنیک می شود و تأثیر روش تربیتی شما را از بین می برد.

عوامل محرک مکیدن انگشت را پیدا کنید

تلاش کنید تا ببینید این رفتار در چه موقعیت هایی بیشتر اتفاق می افتد. برای مثال ممکن است فرزندتان در پاسخ به رویدادهای استرس زا و ترسناک به این رفتار روی بیاورد. در این شرایط تلاش کنید تا به جای سرزنش کودک پاسخ های جایگزینی را برای او فراهم کنید که مثل مکیدن انگشت آرامش و امنیت را برای فرزندتان به ارمغان بیاورد. مثلاً در این شرایط می توانید کودک را در آغوش بگیرید، او را نوازش کنید و با گفتن جملاتی اطمینان بخش نظیر اینکه ” من کنار تو و مراقب تو هستم” به او کمک کنید تا از منابع سالم تری آرامش خود را دریافت کند.

درمان مکیدن انگشت

کودکان در بیان احساسات خود همانند بزرگسالان ماهر نیستند. آن ها ممکن است ترس ها و نگرانی هایی داشته باشند که نتوانند با شما در میان بگذارند اما در قالب رفتارهایی نظیر مکیدن انگشت ناراحتی های خود را ابراز کنند. اگر تلاش های شما برای تعدیل رفتار خوردن انگشت فرزندتان با نتایج چندان مثبتی همراه نیست بهتر است از یک مشاور و روانشناس متخصص در حیطه کودک مراجعه کنید تا منشأ مشکل فرزندتان به طور دقیق ارزیابی شده و درمان های متناسب با سن او در نظر گرفته شود.

[ad_2]

Source link

طرز رفتار صحیح با کودکان فضول و خبرچین

طرز رفتار صحیح با کودکان فضول و خبرچین

[ad_1]

کودکان فضول و خبرچین:

به گزارش جام جم آنلاین به نقل از بیتوته ، همه ما روزی کودک بودیم و  همیشه سعی می کردیم که کنجکاو باشیم. کنجکاوی یکی از ویژگی فرزند سالم و باهوش می باشد. در صورتی که کمی کودک را آزاد تر بگذاریم این کنجکاوی بیشتر می شود و ممکن است به خبرچینی و فضولی تبدیل شود.

اگر فضولی در کودکان مورد توجه و رسیدگی قرار نگیرد، با بزرگ‌تر شدن کودک، این عادت در او شکل گرفته، ریشه می‌دواند و منشا رفتار‌های ناپسندی شود بنابراین با آگاهی و رعایت صحیح‌ترین نحوه برخورد با کودک فضول و خبرچین از این موضوع جلوگیری کنید.

علت فضولی و خبرچینی کودکان:

بچه ها به دلایل مختلفی خبرچینی میکنند. اکثر آنها نمیدانند اینکار اشتباه است و نباید تکرار کنند و معمولا انگیزه های متفاوت بچگانه دارند مثلا برخی از انگیزه های کودکان برای خبرچینی کردند عبارتند از : ناراحت و عصبی شدن از کسی مثل خواهر، برادر، مادر ، پدر و …  یا  حس حسادت به برادر یا خواهر یا یکی از دوستان خود ، که والدین باید با توجه به هر انگیزه کودک رفتار مناسب از خود نشان دهد

 
رفتار با کودکان فضول و خبرچین:

– با وجود اینکه کودکان با سوالات بی پایان خود شما را درمانده می‌کنند! اما هرگز از کودک نخواهید که ساکت شود. این رفتار موجب اضطراب کودک و ایجاد احساس ناامنی در او می‌شود. حتی ممکن است کودک به قدری بترسد که دیگر برای پرسیدن سوال‌هایش به شما مراجعه نکند.

– در مورد خبرچینی، پیرامون اینکه در چه مواردی می‌توان با دیگران صحبت کرد و در چه مواردی نمی‌توان، با کودک گفتگو کنید. نقش بازی کنید، تا کودک از جایگاه خود درک کند که از پخش چه خبر‌هایی خوشحال می‌شود و پخش چه خبر‌هایی را دوست ندارد.

– فضولی کودک را نادیده نگیرید. دقت کنید که چه زمان‌هایی کودک بیشتر فضولی می‌کند و به دنبال دلیل این کار او در شرایط محیط و زندگی خود باشید.

– برای او مشخص کنید که در هنگام صحبت بزرگترها نباید میان حرف‌هایشان بپرد و باید ساکت باشد. برای ورود به اتاقی که در آن بسته است باید در بزند و اجازه بگیرد و به موبایل و وسایل شخص دیگران دست نزند. به کودکتان هشدار دهید که نباید این قوانین را زیر پا بگذارد، چرا که عواقب سنگینی برایش خواهد داشت.

– سوالاتی مانند «چرا شب می‌شه؟» «چرا آدم‌ها دو تا پا دارند؟» و از این دست سوالات طبیعی و بی اشکال است. اما سوالاتی مثل «چه کسی زنگ زد؟»

– «با کی حرف می‌زدی؟» «بابا کجا رفت؟» مرز میان کنجکاوی و فضولی هستند. دقت کنید و ببینید این سوالات از چه نوعی هستند. بسیاری اوقات این سوالات ریشه در اضطراب دارند؛ مثلا او نگران جدایی از شما یا سلامتی شماست که با جواب‌های کلی و اطمینان دادن به کودک و اینکه همه چیز خوب است، حل خواهد شد.

– اگر مطالبی که کودک در جمع مطرح می‌کند، کم اهمیت یا بی‌اهمیت است؛ برای مثال وقتی می‌گوید: «شام چی خورده‌ایم یا دیروز کجا رفته‌ایم و…» هیچ واکنشی نشان ندهید.

– وقتی کودک رازهای خانواده را مطرح می‌کند واکنش شدید نشان ندهید بلکه او را از جمع بیرون ببرید و او را از نظر خودتان مطلع کنید؛ مثلا بگویید: «من

– خیلی ناراحت می‌شوم وقتی مسائل خصوصی زندگیمان جلوی بقیه مطرح می‌شود» یا در‌‌ همان موقع با یک نگاه جدی (بدون هیچ صحبتی) برای چند ثانیه به او نگاه کنید. به هیچ وجه از روش‌های نصیحت، عصبانیت، تهدید، تنبیه و… به ویژه در حضور جمع استفاده نکنید.

– وقتی کودک د رحال خبرچینی کردن است توجه او را به چیزهای دیگر جلب کنید.

– در مورد خبرچینی با او صحبت کنید و به او بیاموزید از روش های دیگر برای جلب توجه و افزایش محبوبیت خود نزد دیگران استفاده کند.

[ad_2]

Source link

اضطراب جدایی در کودکان؛ اختلالی که باید جدی گرفته شود

اضطراب جدایی در کودکان؛ اختلالی که باید جدی گرفته شود

[ad_1]

به گزارش جام جم آنلاین به نقل از خبر نگاران جوان ،  اضطراب جدایی، یکی از اختلال‌های شایع در دوران کودکی است که هنگام جدا شدن کودک از پدر و مادر یا مراقب، هم در سنین پایین و هم با شروع رفتن به مدرسه، خود را نشان می‌دهد و حتی ممکن است این اختلال تا سنین بالاتر همراه او باشد.

امّا سوال اینجاست که چرا با وجود این که برخی از کودکان از این اختلال رنج می‌برند, کودکانی هم هستند که هیچ گونه وابستگی به والدین و اطرافیان نزدیک خود ندارند و هیچ نشانه‌ای از اضطراب جدایی در وجود آن‌ها مشاهده نمی‌شود تا جایی که براحتی می‌توانند برای مدتی، دور از والدین خود باشند.

اغلب کودکان، هنگام جدایی از پدر و مادر و یا مراقب خود دچار نگرانی و ترسی مداوم می‌شوند که این موضوع نه تنها برای آن‌ها بلکه برای والدینشان می‌تواند پیامد‌های منفی را به همراه داشته باشد که از آن جمله می‌توان به گم شدن کودک، مجزا شدن اتاق خوابش و تنها خوابیدن او و خواب‌های آشفته ناشی از جدایی از والدین خود اشاره کرد.

والدین باید برای کنترل، مدیریت و برطرف شدن این اختلال، مهارت‌هایی را یاد بگیرند. بدین معنی که آن‌ها حتما باید احساسات و افکار فرزند خود را به خوبی بشناسند، اضطراب خود و کودک را کنترل کرده، احساس آرامش و امنیت را به فرزند خود منتقل کنند و با درک کردن فرزند خود و شرایط موجود، به آرامی در خصوص موضوع جدا شدن در برخی از شرایط, با او صحبت کنند.

فربد مفیدی، روانشناس و فعال در حوزه توانبخشی کودک،  در رابطه با اختلال اضطراب جدایی در کودکان اظهار کرد: اختلال اضطراب جدایی، یعنی نگرانی شدید درمورد دوری از والدین به ویژه مادر و یا مراقب؛ به طوری که روند فعالیت‌های روزمره کودک را مختل کند.

وی، در خصوص شکل گیری اضطراب جدایی بیان کرد: در این نوع اضطراب، محتوای نگرانی کودک، از دست دادن مادر یا والدین و منابع امنیت است که خود را به شکل‌های تجربه دوری از مادر، حضور اجباری و با ناراحتی در مهدکودک، جدا کردن کودک از مادر با اجبار، کم حوصلگی و پس زدن کودک توسط مادر، بیماری مادر، دعوا و مشاجره والدین، تهدید کودک به این که ” دوستت ندارم و میذارم میرم یا آخر از دست تو می‌میرم “, افزایش آگاهی کودک و آشنا شدن با پدیده مرگ و بیماری، تجربه چندین پرستار یا مراقب و تعویض آن ها، نگرانی‌های مداوم و اجازه استقلال نداشتن کودک، نشان می‌دهد.

این روانشناس، با اشاره به برخی از نشانه‌های اختلال اضطراب جدایی در کودکان تصریح کرد: در این اختلال، کودک به طور مداوم به دنبال والدین است، به تنهایی داخل اتاق خود نمی‌رود و نمی‌خوابد، مهد یا مدرسه را به راحتی نمی‌پذیرد، نه تنها در پارک بلکه در هیچ محل دیگری از مادر خود دور نمی‌شود، شب‌ها به هر بهانه ای، مادر خود را صدا می‌کند و درمورد بیماری، مرگ، پیری، تصادف و… سوال می‌پرسد و به طور دائم از مادر خود می‌خواهد که حتما بعد از مهد، به سرعت به دنبال او برود.

مفیدی گفت: گاهی اختلال اضطراب جدایی، آنقدر شدید است که کودک اصلا رفتن به مهد یا مدرسه را نمی‌پذیرد و اگر این مشکل با اجبار حل شود اثرات آن تا بزرگسالی باقی می‌ماند.

وی در رابطه با شکل گیری و روند اختلال اضطراب جدایی ادامه داد: شروع این اختلال ممکن است از سن کودکی و پیش دبستانی شروع شود و با بالا رفتن سن او، تشدید و بهبود پیدا کند چرا که بسیاری از بزرگسالان مبتلا به اضطراب جدایی، شروع این اختلال در کودکی خود را به یاد نمی‌آورند، هرچند ممکن است نشانه‌های آن را به یاد بیاورند که جلوه‌های اختلال اضطراب جدایی با افزایش سن تفاوت دارد.

این روانشناس افزود: کودکان خردسال از رفتن به مهدکودک و با بزرگ‌تر شدن، از مدرسه رفتن اکراه بیشتری دارند تا جایی که ممکن است از رفتن به مدرسه خودداری کنند که در بزرگسالان، اختلال اضطراب جدایی ممکن است توانایی آن‌ها را در کنار آمدن با تغییرات شرایط، محدود کند و معمولا، بزرگسالان مبتلا به این اختلال هم نگرانی‌هایی در مورد همسر و فرزندان خود دارند؛ به طوری که به محض جدایی از آن‌ها دچار ناراحتی و اضطراب می‌شوند.

[ad_2]

Source link

آیا نگاه کردن به کودک زیبا در بارداری نوزاد را زیبا می کند؟

آیا نگاه کردن به کودک زیبا در بارداری نوزاد را زیبا می کند؟

[ad_1]

باورهای غلط درباره به دنیا آوردن نوزادی زیبا

به گزارش جام جم آنلاین به نقل از نمناک ، نوزادان معمولا با آن چیزی که والدین انتظار دارند متفاوت هستند چرا که فرزند شما براساس ژن هایی که از شما و همسرتان دریافت می کند شکل می گیرد.


تصورات اشتباه درباره ظاهر نوزاد

مادران باردار بر اساس تصوراتی که از قدیم الایام در اذهان آنها شکل گرفته زیبایی فرزندان خود را وابسته به عوامل محیطی میپندارند،مثلا براساس تصور غلطی که دارند زیبایی نوزاد خود را در نگاه کردن به نوزادان زیبا در دوران بارداری میدانند.

ویژگیهای ظاهری از جمله صفاتی است که براساس ژنهایی که درون DNAما وجود دارد شکل میگیرد.

نوزادان هم خصوصیات ظاهری خود را مانند رنگ پوست،قد،حالت مو،شکل بینی و رنگ چشم را از ژن هایی دریافت میکنند که از پدر و مادر خود به ارث برده اند.

کارهایی که مادران در دوران بارداری انجام میدهند یا عوامل محیطی بر رشد جنین بی تاثیر نیستند اما تصور غلطی که در بین مادران باردار رایج است این است که چنین عواملی در زیبایی و ظاهر جنین تاثیرگذار است.

آیا نوزاد ما پس از تولد تغییر چهره میدهد؟!

رحم مادر جایگاه رشد و تکامل جنین است. در 9ماه بارداری فشارهای زیادی از طرف رحم به ویژه دهانه رحم به جنین وارد میشودو خصوصیات ظاهری او را تحت تاثیر قرار میدهد. به طوری که پس از تولد معمولا سر نوزادان مخروطی شکل و بینی له شده دارند که ناشی از کمبود فضا در داخل رحم و فشارهایی که در حین خروج نوزاد از واژن در زایمان طبیعی به نوزاد وارد میشودموجب این اشکال زود گذر در ظاهر نوزاد میشود . اما همانطور که گفته شد این تغییرات در ظاهر نوزاد موقتی هستند و به مرور زمان در طی دوسال از زندگی کودک برطرف میشود.

شیوه های سنتی برای ایجاد تغییر در ظاهر نوزاد

اما شیوه های سنتی وجود دارد که تصور میشود میتواند تغییراتی را در ظاهر نوزاد ایجاد کند اما اگر در انجام آنها افراط شود و بیش از حد تکرار شود موجب آسیب رسیدن به نوزاد میشود و خطرناک است،کارهایی همانند :

  • صاف کردن پاهای نوزاد حین ماساژ
  • فشردن بینی با دست برای زیبایی آن
  • فشار دادن سر نوزاد به منظور گرد شدن

اما نکته ی قابل توجه این است که مادران باید به نوزاد خود اجازه دهند تا به مرور زمان صفات ناشی از ژنهای خود را ظاهر کنند.

تاثیرات محیط زیست بر زیبایی نوزاد

محیط زیست از جمله عواملی است که بر زیبایی نوزاد تاثیر گذار است.

تغذیه سالم ،ورزش کردن و به حداقل رساندن استرس و داشتن رژیم غذایی خوب و سالم از جمله عواملی هستند که موجب سلامت بارداری میشود.

هنگامی که مادر بارداری سالمی را پشت سر بگذارد میتواند نوزادانی سالم بدنیا اورد . برخی جنبه های فیزیکی و ظاهری علاوه بر تاثیر گذاری از ژن از محیط زیست هم تاثیر میپذیرند مانند قد و داشتن اندام مناسب .

[ad_2]

Source link